«غفلت از ایجاد یک ساختار قویِ علمی و اجرایی در میان برخی کشورها که با صرف میلیاردها دلار برای خودشان تاریخ میسازند، زنگ خطرِ «بر باد رفتن تمام این ذخایر ملی و سرمایههای پایدار این نسل و نسلهای آینده کشور» را قویتر به صدا درآورده است.
به گزارش ایسنا، محوطههای تاریخی شناسایی شده و نشدهی زیادی در نقاط مختلف کشور در طول سالهای گذشته آسیبهای جبرانناپذیری را به خود دیدهاند که نمونههایش در طول سالهای گذشته کم نبودهاند. چه محوطههای تاریخی که به دنبال طرحهای سد سازی و عمرانی دیگر با انجام عملیاتهای نصفه و نیمه کاوشِ نجاتبخشی شدند تا دستکم تمدن و یافتههایشان نجات پیدا کند از «سیوند» و «سیمره» گرفته تا «چمشیر» و «پیغامچای» و «کوچری» چه محوطههایی که ساخت و ساز در عرصه و حریمشان چیزی از آنها باقی نگذاشته مانند «مافینآباد» اسلامشهر؛ یا محوطههایی که قربانی مردمان نادانسته شده و چوب حراج به پیکرشان خورده مانند «جیرفت»ِ سالها قبل و «بیتمشحوت»ِ این روزها که هر بارندگی هجوم بیشتری از قاچاقچیان را به آن سو میکشاند و حتی محوطههایی مانند «چگاسفلی»، «جوبجی»، «ارجان»، «شوش»، «چغامیش» و «چغاگاوانه» که مدیریتهای شهری برایشان داستانهای جدیدی ساختند و به نامِ توسعه امانشان را بریدهاند.
و حالا همان شده که مدتهاست باستانشناسان به زبانهای مختلف و با راهکارهای متفاوت تلاش میکنند تا دستکم ارزش کارشان را نه تنها به متولیان شهری و دولتی که به مردم نیز بفهمانند چه با نامههای سرگشادهای که تا کنون به مسوولان مختلف دولتی نوشتهاند و چه به متولیان میراث فرهنگی و از لزوم توجه به میراث فرهنگی و محوطههای تاریخی سخن گفتهاند.
